|   | H Tollens Cz. (1780-1856) |
  |
|   | 1 |   |
|   | Wien Neerlandsch bloed in de aders vloeit, Van vreemde smetten vrij, Wiens hart voor land en koning gloeit, Verheff' den zang als wij: Hij stell' met ons, vereend van zin, Met onbeklemde borst, Het godgevallig feestlied in Voor vaderland en vorst. |
  |
|   | 2 |   |
|   | De Godheid op haar hemeltroon, Bezongen en vereerd, Houdt gunstig ook naar onzen toon Het heilig oog gekeerd: Zij geeft het eerst, na 't zalig koor, Dat hooger snaren spant, Het rond en hartig lied gehoor Voor vorst en vaderland. |
  |
|   | 3 |   |
|   | Strot uit dan, broeders, eens van zin, Dien hoogvereerden kreet; Hij telt bij God een deugd te min, Die land en vorst vergeet; Hij gloeit voor mensch en broeder niet In de onbewogen borst, Die koel blijft bij gebed en lied Voor vaderland en vorst. |
  |
|   | 4 |   |
|   | Ons klopt het hart, ons zwelt het bloed, Bij 't rijzen van dien toon: Geen ander klinkt ons vol gemoed, Ons kloppend hart zoo schoon: Hier smelt het eerst, het dierst belang Van allen staat en stand Tot één gevoel in d'eigen zang Voor vorst en vaderland. |
  |
|   | 5 |   |
|   | Bescherm, o God! bewaak den grond, Waarop onze adem gaat; De plek, waar ozne wieg op stond, Waar eens ons graf op staat. Wij smeeken van uw vaderhand, Met diep geroerde borst, Behoud voor 't lieve vaderland, Voor vaderland en vorst. |
  |
|   | 6 |   |
|   | Bescherm hem, God! bewaak zijhn troon, Op duurzaam regt gebouwd; Blink' altoos in ons oog zijn kroon Nog meer door deugd dan goud! Steun Gij den scepter, dien hij torscht, Bestier hem in zijn hand; Beziel, o God! bewaar den vorst, Den vorst en 't vaderland. |
  |
|   | 7 |   |
|   | Van hier, van hier wat wenschen smeedt Voor een van beide alleen: Voor ons gevoel, in lief en leed, Zijn land en koning één. Verhoor, o God! zijn aanroep niet, Wie ooit hen scheiden dorst, Maar hoor het één, het eigen lied Voor vaderland en vorst. |
  |
|   | 8 |   |
|   | Dring' luid, van uit ons feestgedruisch, Die bèè uw hemel in: Bewaar den vorst, bewaar zijn huis En ons, zijn huisgezin. Doe nog ons laatst, ons jongst gezang Dien eigen wensch gestand: Bewaar, o God! den koning lang En 't lieve vaderland. |
  |
|   |   |